ΑΡΜΑΤΑ ΜΑΧΗΣ ΜΕ ΠΥΡΟΒΟΛΟ 120MM ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ

Η ιστορία των Leopard-2HEL ξεκινά το 1999 όταν εκφράστηκε επίσημα η απαίτηση για την προμήθεια 246 σύγχρονων αρμάτων μάχης για τον εξοπλισμό των έξι ΕΜΑ (Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων) της 21ης, της 23ης και της 25ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας (ΤΘΤ). Στην ίδια απαίτηση έγινε λόγος και για δικαίωμα προαίρεσης προμήθειας άλλων 246 αρμάτων μάχης για τον εξοπλισμό (κατά προτεραιότητα): (α) Των δύο ΕΜΑ της 24ης ΤΘΤ, της 50ης ΕΜΑ (οργανικά εντεταγμένη στην 50η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού) και των τριών ΕΜΑ που εξοπλίζουν την Τακτική Διοίκηση/21ο Σύνταγμα Πεζικού, την 3η και την 30η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού (221η, 311η και 16η αντίστοιχα). Το πρόγραμμα είχε ενταχθεί στο ΕΜΠΑΕ 1996-2000 με προϋπολογισμένο κονδύλι 550.000.000.000 δραχμές. Τελικά, ο αριθμός των υπό προμήθεια αρμάτων μάχης μειώθηκε στα 170 προκειμένου να μην υπάρξει υπέρβαση στο προϋπολογισμένο κονδύλι (η προσφορά της KMW για 246 Leopard-2 ήταν 851.875.000.000 δραχμές).

Η σύμβαση για την προμήθεια των 170 Leopard-2HEL υπογράφηκε τον Μάρτιο του 2003 και ήταν ύψους € 1.726.925.641 (η συνολική δαπάνη αφορούσε και στην προμήθεια 12 αρμάτων περισυλλογής Büffel και στην εγκατάσταση οκτώ γεφυρών Leguan σε ισάριθμα Leopard-1GR). Σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης, τα 30 από τα 170 άρματα μάχης θα κατασκευάζονταν στη Γερμανία, ενώ τα υπόλοιπα στην Ελλάδα. Το πρωτότυπο εξήλθε της γερμανικής γραμμής παραγωγής τον Μάιο του 2005 για τις προβλεπόμενες δοκιμές αποδοχής, οι οποίες ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2005 και ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 2006 με απόλυτη επιτυχία. Το πρώτο άρμα μάχης παραγωγής (δεύτερο του προγράμματος) παραδόθηκε στον ΕΣ τον Απρίλιο του 2006 από τη γερμανική γραμμή παραγωγής.

LEOPARD-2HEL

Το Σεπτέμβριο του 2006 πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία 33 προβλεπόμενες δοκιμαστικές βολές κατά ενός, τυχαία επιλεγμένου, πύργου μάχης (η σύμβαση του 2003 προέβλεπε την κατασκευή 171 πύργων μάχης, εκ των οποίων ο ένας θα χρησίμευε ως πύργος δοκιμών για την αξιολόγηση της θωράκισης του). Κατά τη διάρκεια των δοκιμών, δύο από τις βολές διαπέρασαν τη θωράκιση, στο δεξιό τμήμα του πύργου, εκεί όπου βρίσκεται το θερμικό περισκόπιο του πυροβολητή, με αποτέλεσμα ο ΕΣ να αρνηθεί την παραλαβή τα οκτώ ήδη έτοιμων μάχης. Την ίδια περίοδο προέκυψε και ένα οικονομικό ζήτημα, λόγω της απρονοησίας της ελληνικής πλευράς να μην συμπεριλάβει, στη συνολική δαπάνη της σύμβασης, τις πληρωμές ΦΠΑ ύψους € 260.000.00 περίπου, οι οποίες αναλογούσαν στις εργασίες κατασκευής των 140 άρματα μάχης στην Ελλάδα.

Το πρόβλημα της θωράκισης επιλύθηκε το καλοκαίρι του 2006 με την τοποθέτηση ενός επιπλέον στρώματος θωράκισης, βάρους 192 κιλών, στο τμήμα μπροστά από το θερμικό περισκόπιο του πυροβολητή και με την αντικατάσταση του αλουμινένιου πλαισίου της θυρίδας οροφής του αρχηγού πληρώματος. Ακολούθησαν νέες βλητικές δοκιμές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 2007 και ήταν απολύτως επιτυχείς, με αποτέλεσμα, τον Οκτώβριο του 2007, να υπογραφούν τα πρωτόκολλα παραλαβής 25 έτοιμων αρμάτων μάχης. Ομοίως, το οικονομικό ζήτημα διευθετήθηκε τον Οκτώβριο του 2007 με την έναρξη της σταδιακής απόδοσης του ΦΠΑ στο Ελληνικό Δημόσιο. Έτσι, το 2008 οι παραδόσεις επιταχύνθηκαν και ολοκληρώθηκαν το Σεπτέμβριο του 2009.

Εντωμεταξύ, τον Οκτώβριο του 2008, ένας γεμιστής, στη διάρκεια άσκησης, ανακάλυψε τυχαία τριχοειδείς ρωγμές στην περιοχή των θυρίδων στην οροφή του πύργου. Αμέσως πραγματοποιήθηκε λεπτομερείς επιθεώρηση όλων των εν υπηρεσία Leopard-2HEL. Η επιθεώρηση διαπίστωσε παρόμοιες ρωγμές σε 68 άρματα μάχη. Για να μην διαταραχθεί πάλι το όλο χρονοδιάγραμμα παραλαβών αποφασίστηκε να συνεχιστούν κανονικά οι παραλαβές, αλλά να μην υπογραφούν τα πρωτόκολλα οριστικής παραλαβής μέχρι την επίλυση του προβλήματος. Τον Δεκέμβριο του 2009 το πόρισμα της KMW κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα θα επιλυθεί με τη χρήση ειδικής ρητίνης στα σημεία των ρωγμών και με την τοποθέτηση ενισχυτικού δακτυλίου στο επάνω μέρος του πύργου, στην περιοχή γύρω από τη θυρίδα του γεμιστή (εργασίες που εφαρμόστηκαν σ’ ολόκληρο το στόλο των Leopard-2HEL). Τέλος, τον Ιούλιο του 2011 προέκυψε θέμα αποφλοιώσεως στο κοίλο της κάννης κάποιων Leopard-2HEL, το οποίο αντιμετωπίστηκε με την τροποποίηση του προγράμματος συντήρησης της κάννης.

LEOPARD-2A4 ΤΟΥ ΕΣ

Τα 183 Leopard-2A4 αποκτήθηκαν, από τα γερμανικά αποθέματα, στο πλαίσιο της «ενδιάμεσης λύσης» του προγράμματος των Leopard-2HEL (η σχετική σύμβαση, ύψους € 280.018.240, υπογράφηκε τον Αύγουστο του 2005). Σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης τα 130 Leopard-2A4 θα επιθεωρούνταν, συντηρούνταν και θα επισκευάζονταν στη Γερμανία, ενώ τα υπόλοιπα στην Ελλάδα. Οι παραδώσεις των 130 Leopard-2A4, που επιθεωρήθηκαν στη Γερμανία, ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2005 και ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του 2007. Τα υπόλοιπα 53 Leopard-2A4 παρελήφθησαν τον Φεβρουάριο του 2007, αλλά η εργοστασιακή τους επιθεώρηση ξεκίνησε μόλις το καλοκαίρι του 2008 με τα πρώτα Leopard-2A4 να παραδίδονται στον ΕΣ τον Ιούλιο του 2009 (οι παραδόσεις ολοκληρώθηκαν στις αρχές του 2012).

Τον Μάιο του 2007 αποφασίστηκε η προμήθεια 26 επιπλέον Leopard-2A4 (τα 13 θα χρησιμοποιούνταν ως πηγή άντλησης ανταλλακτικών, ενώ τα υπόλοιπα 13 θα αντικαθιστούσαν ισάριθμα Leopard-1A5 της 3ης Ίλης Μέσων Αρμάτων της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών). Δυστυχώς όμως η χώρα μας πελαγοδρόμησε για μια ακόμα φορά με αποτέλεσμα, τον Ιούνιο του 2009, η Γερμανία να ενημερώσει την Ελλάδα ότι τα 26 Leopard-2A4 δεν ήταν πλέον διαθέσιμα καθώς διατέθηκαν σε άλλη χώρα!

Σαν να μην έφτανε αυτό, ενώ η Ελλάδα διαπραγματευόταν με τη Γερμανία το πλαίσιο της «ενδιάμεσης λύσης», δηλαδή ενώ η χώρα μας είχε τη χρυσή ευκαιρία να «σκουπίσει» τα τελευταία γερμανικά αποθέματα των Leopard-2A4, ήρθε η Τουρκία και κινήθηκε ταχύτατα, εκεί που η Ελλάδα πελαγοδρομούσε! Έτσι, το Νοέμβριο του 2005 υπογράφηκε σύμβαση, ύψους € 365.000.000, για την προμήθεια 298 Leopard-2A4 από τα γερμανικά αποθέματα (οι σχετικές εργασίες επιθεώρησης, συντήρησης και επισκευής πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία). Οι παραδώσεις ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2006 και ολοκληρώθηκαν το 2008. Λίγο αργότερα, τον Μάρτιο του 2010, υπογράφηκε νέα σύμβαση για την προμήθεια 56 επιπλέον Leopard-2A4, οι παραδόσεις των οποίων ξεκίνησαν το 2011 και ολοκληρώθηκαν το 2012. Πάλι απούσα η Ελλάδα!

ΤΟΥΡΚΙΚΟ LEOPARD-2A4

Τα 170 M-60T προήλθαν από αναβάθμιση ισάριθμων M-60A1 RISE (το M-60T αποτελεί την τουρκική διαμόρφωση της ισραηλινής έκδοσης Μ-60 Sabra Mk.ΙΙ). Η σχετική σύμβαση, ύψους $ 687.5000.000 υπογράφηκε τον Μάρτιο του 2002. Το πρωτότυπο αναβαθμισμένο άρμα παραδόθηκε το Νοέμβριο του 2005 για δοκιμές, οι οποίες ολοκληρώθηκαν τον Μάιο του 2006. Αν και ο Τουρκικός Στρατός έκανε αποδεκτό το πρωτότυπο, εντούτοις κατέθεσε στην ισραηλινή πλευρά μια σειρά παρατηρήσεων προς διευθέτηση. Από την πλευρά τους οι ισραηλινοί ναι μεν επίλυσαν τα τεχνικά προβλήματα που προέκυψαν, αλλά το τελικό κόστος του προγράμματος αυξήθηκε στο $ 1.000.000.000. Εντωμεταξύ, από το Νοέμβριο του 2005, άρχισε να λειτουργεί και η τουρκική γραμμή αναβάθμισης. Τελικά, το Μάιο του 2007 ξεκίνησε η εργοστασιακή παραγωγή των 166 αρμάτων που είχαν απομείνει, καθώς το πρωτότυπο και άλλα τρία αναβαθμισμένα άρματα μάχης της τουρκικής γραμμής παραγωγής, είχαν ήδη παραδοθεί στα τέλη του 2007. Οι παραδόσεις των υπόλοιπων 166 M-60T ξεκίνησαν στις αρχές του 2008 και ολοκληρώθηκαν τον Απρίλιο του 2010. Το πρόγραμμα αναβάθμισης περιλαμβάνει την εγκατάσταση του πυροβόλου MG-251 διαμετρήματος 120mm (θεωρείται εφάμιλλο των γερμανικών L-44, ενώ έχει δυνατότητα εκτόξευσης του αντιαρματικού βλήματος LAHAT), νέου συζυγούς πολυβόλου 7,62mm, του Συστήματος Ελέγχου Πυρός Knight-3, αυτόματου συστήματος κατάσβεσης πυρκαγιάς, του κινητήρα MTU-881 Ka-501 μέγιστης ισχύος 1.200 ίππων, σπονδυλωτής θωράκισης (εφάμιλλης των Merkava Mk.4), συστήματος προειδοποίησης εγκλωβισμού από ραντάρ και από υπέρυθρο σύστημα, συστήματος προστασίας από ΡΒΧ ουσίες, νέων ερπυστριών και δύο εξαπλών συστημάτων εκτόξευσης καπνογόνων βομβίδων.

M-60T

Συνοπτικά, Ελλάδα και Τουρκία διαθέτουν 877 άρματα μάχης με πυροβόλο 120mm, εκ των οποίων 353 η Ελλάδα (170 Leopard-2HEL και 183 Leopard-2A4) και 524 η Τουρκία (354 Leopard-2A4 και 170 M-60T). Αν και σε ποσοτικό επίπεδο η Τουρκία διατηρεί το πλεονέκτημα (αναλογία 1,48 : 1), σε ποιοτικό επίπεδο η Ελλάδα είναι αυτή που έχει το πλεονέκτημα με τα 170 Leopard-2HEL, το οποίο παραμένει ένα από τα ισχυρότερα και ικανότερα άρματα μάχης στον κόσμο (στη διαμόρφωση Leopard-2HEL το άρμα μάχης αποτελεί συγκερασμό της έκδοσης Leopard-2A6 και των ελληνικών επιχειρησιακών απαιτήσεων).

Μείζων παραμένει το θέμα της προμήθειας σύγχρονων πυρομαχικών, παρά τις κατά καιρούς κινήσεις ενίσχυσης του αποθέματος πυρομαχικών των 120mm. Η τελευταία σύμβαση υπογράφηκε τον Αύγουστο του 2014 (ύψους € 52.280.000) για την προμήθεια 12.000 πυρομαχικών, εκ των οποίων 3.000 DM-12A2 (€ 2.625.000), 7.500 DM-63 και 1.500 DM-63A1 (€ 47.655.000). Η ίδια σύμβαση προέβλεπε και την εκτέλεση εργασιών πιστοποίησης των πυρομαχικών στο ΣΕΠ (Σύστημα Ελέγχου Πυρός) των Leopard-2A4 (με κόστος € 2.000.000). Τα DM-12A2 και DM-63 παραδόθηκαν στα τέλη του 2014, ενώ οι παραδόσεις των DM-63A1 ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο του 2016 (πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2015-2016 σε τρεις παρτίδες, αφού πρώτα έπρεπε να εισαχθούν τα βλητικά δεδομένα στους υπολογιστές των Leopard-2A4, κάτι που έγινε στις αρχές του 2015).

Η προμήθεια αυτή ήρθε να προστεθεί σε τρείς προηγούμενες προμήθειες απόκτησης πυρομαχικών. Συγκεκριμένα: (α) Το 2005 αποκτήθηκαν 5.000 πυρομαχικά DM-33A2 στο πλαίσιο της «ενδιάμεση λύση» προμήθειας των 183 Leopard-2Α4. Πριν την παραλαβή τους υπέστησαν εργοστασιακή ανακατασκευή, ενώ σήμερα μεγάλος αριθμός έχει αναλωθεί σε εκπαιδευτικές βολές (β) Τον Μάιο του 2010 ο τότε Υπουργός Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελος Βενιζέλος, ενέκρινε προμήθεια ύψους € 63.000.000, για 15.000 πυρομαχικών από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ, εκ των οποίων 9.000 DM-63, 3.000 εκπαιδευτικά DM-12 και 3.029 μεταχειρισμένα M-830A1 (από τις ΗΠΑ). Η δωρεάν παραχώρηση των M-830A1 αποφασίστηκε το 2011 και παρελήφθησαν τον Μάιο του 2012, αφού πρώτα επιθεωρήθηκαν διότι είχε λήξει το όριο ζωής τους (πρόκειται για πυρομαχικά παραγωγής της περιόδου 1999-2000) (γ) Τον Φεβρουάριο του 2012 υπεγράφη σύμβαση, ύψους € 14.000.000, για την προμήθεια 5.218 DM-53A1 (πρόκειται για βλήματα DM-53 παραγωγής 2001-2002, τα οποία αναβαθμίστηκαν στο επίπεδο DM-53A1 την περίοδο 2006-2007) και 5.500 εκπαιδευτικών M-865 από τα αποθέματα του Ολλανδικού Στρατού (πρόκειται για γερμανικά DM-38, που έχουν κατασκευαστεί στις ΗΠΑ). Το σύνολο των πυρομαχικών παρελήφθησαν τον Σεπτέμβριο του 2014. Τέλος, σε εκκρεμότητα, αν όχι ακύρωση, παραμένει το πρόγραμμα συμπαραγωγής 30.360 πυρομαχικών, το οποίο εγκρίθηκε από το ΚΥΣΕΑ της 27ης Σεπτεμβρίου 2010.

ΠΗΓΗ

https://www.thinknews.gr/defence/armata-machis-pyrovolo-120mm-se-ellada-ke-tourkia/

Η Ουκρανία αποκαλύπτει το βελτιωμένο κύριο άρμα μάχης Τ-72ΑΜΤ

Το αναβαθμισμένο άρμα μάχης Τ-72ΑΜΤ παρουσίασε η Ουκρανία στη διάρκεια της δοκιμαστικής παρέλασης για την ημέρα της ανεξαρτησία της που θα λάβει χώρα στις 24 Αυγούστου. Σύμφωνα με τον UkrOboronProm (Οργανισμό για την προώθηση αμυντικών συστημάτων της Ουκρανίας), το άρμα T-72AMT αναπτύχθηκε από τα «εργοστάσια τεθωρακισμένων του Κιέβου».

Το κύριο άρμα μάχης T-72AMT είναι μια τροποποιημένη έκδοση του άρματος Τ-72Α. Η έκδοση ΑΜΤ είναι ένα τροποποιημένο έκδοχο του Τ-72 με σημαντικές βελτιώσεις στους τομείς της προστασίας, μεταξύ άλλων. Στο άρμα έχουν τοποθετηθεί πλάκες πολλαπλής προστασίας θώρακα ενεργούς αντίδρασης NOZH, που συμπληρώνονται από παθητική θωράκιση. Στον τομέα των επικοινωνιών είναι εξοπλισμένο με σταθμούς ασυρμάτου παραγωγής της τουρκικής Aselsan και σύστημα προσανατολισμού СН-3003 BASALT. Επιπλέον, το άρμα T-72AMT έχει δεχθεί σύγχρονο εξοπλισμό προσανατολισμού μέσω δορυφόρου. Είναι εξοπλισμένο με κινητήρα diesel B-84-1 των 840 κ.ε.

Το άρμα είναι συμβατό με το σύστημα κατευθυνόμενου αντιαρματικού πυραύλου ουκρανικής ανάπτυξης KOMBAT με βεληνεκές 5000 μέτρων.

Πηγή: http://defense-blog.fr/lukraine-devoile-le-char-de-combat-principal-ameliore-t-72amt/

http://www.proelasi.org/2017/08/15/%CE%B7-%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%B9%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF/

Βολές Αρμάτων Μάχης από το Δ΄ Σώμα Στρατού

Την Τετάρτη 12 Ιουλίου 2017, ο Διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, Αντιστράτηγος Γεώργιος Καμπάς,  παρακολούθησε βολές αρμάτων μάχης από ΧΙΙ Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (XII M/Κ ΜΠ «ΕΒΡΟΣ»).

Διαπιστώθηκε το άριστο επίπεδο ετοιμότητας και εκπαίδευσης του προσωπικού και η υψηλή αξιοπιστία των μέσων.

ΠΗΓΗ

http://www.army.gr/default.php?pname=Article&art_id=93644&cat_id=14&la=1

Το Ιράκ αγόρασε 73 άρματα μάχης T-90S και T-90SK απο την Ρωσία

 Δούκας Γαϊτατζής

 

 

Το Ιράκ αγόρασε 73 κύρια άρματα μάχης (ΜΒΤ) από τη ρωσική αμυντική βιομηχανία ΟυραλΒαγκονΖαβόντ συμπεριλαμβανομένων T-90S και αρμάτων T-90SK σταθμού διοίκηση και ελέγχου Επιλαρχίας. Αυτή τη στιγμή ο Ιρακινός Στρατός χρησιμοποιεί τα αμερικανικής κατασκευής MBT M1A2 Abrams και τα παλιού τύπου ρωσικής κατασκευής άρματα T-72 και T-55.

Με την προμήθεια των MBT T-90, οι Ιρακινές Ένοπλες Δυνάμεις θα αυξήσουν την ισχύ πυρός των Επιλαρχιών αρμάτων μάχης με τα τελευταίας γενιάς ρωσικής κατασκευής άρματα μάχης.

Τον Ιούλιο του 2008, η Υπηρεσία Συνεργασίας Ασφάλειας (DSCA) του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ γνωστοποίησε το επίσημο αίτημα του Ιράκ για την αγορά των MBT M1 Abrams. Μ’ αυτή την προμήθεια, το Ιράκ έγινε ο τέταρτος χρήστης M1 Abrams στην Μέση Ανατολή μαζί με την Αίγυπτο (M1A1),το Κουβέιτ (M1A2) και τη Σαουδική Αραβία (M1A2 SEP).

Το T90S εισήλθε σε υπηρεσία με τον Ρωσικό Στρατό το 1992 και τον Φεβρουάριο του 2001 ο Ινδικός Στρατός υπέγραψε συμφωνία για την αγορά 310 T90S. Το T90 κατασκευάζεται από την ρωσική βιομηχανία ΟυραλΒαγκονΖαβόντ που έχει έδρα στο Νίζνι Ταγκίλ, στη Ρωσία.

Το T90SK είναι εξοπλισμένο με περισσότερες κεραίες που είναι εγκατεστημένες στην οροφή του πύργου και μια APU (Μονάδα Βοηθητικής Ισχύος) βρίσκεται στο πίσω μέρος του σκάφους.

Το T90 είναι η εξαγωγική έκδοση του MBT T90. Το πρώτο πρωτότυπο του T90 κατασκευάστηκε το 1989 και η μαζική παραγωγή ξεκίνησε το 1992. T90S είναι οπλισμένο με το λειόκαννο πυροβόλο 2A46M των 125 χιλιοστών με ικανότητα να βάλλει τα βασικά πυρομαχικά όπως τα: APDS, HEAT, HE-FRAG αλλά επίσης και τον καθοδηγούμενο αντιαρματικό πύραυλο 9M119 Refleks (Νατοϊκή κωδικοποίηση AT11 Sniper).

Το άρμα T90SK σχεδιάστηκε για την παροχή εντολών διοίκησης και ελέγχου προς τις υφιστάμενες μονάδες, τη διευκόλυνση των τηλεπικοινωνιών με τους ανώτερους διοικητές και να διενεργεί επιχειρήσεις ως οργανικό τμήμα μονάδων και υπομονάδων.

Το άρμα μάχης διοικήσεως είναι παραγωγό του άρματος T90S και διακρίνεται από το σταθμό ασυρμάτου R-168-100 KBE HF, το σταθμό εξοπλισμού πλοήγησης και το περισκόπιο PAB-2M.

Ο κυρίως οπλισμός, τα συστήματα προστασίας, το συγκρότημα ισχύος, η μετάδοση, το σύστημα αναρτήσεως, οι συσκευές παρατήρησης, η συλλογή διέλευσης βαθέως υδάτινου κωλύματος, ο ενσωματωμένος εξοπλισμός αυτοέλεγχου και ο εξοπλισμός εκκαθάρισής ναρκών ειναι παρόμοια με αυτα που διαθέτει το βασικό T90S.

ΠΗΓΗ

http://www.proelasi.org/2017/07/15/%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%BA-%CE%B1%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B5-73-%CE%AC%CF%81%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7%CF%82-t-90s-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-t-90sk-%CE%B1%CF%80/

ΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΚΗ ΑΜΥΝΑ: ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ (VIDEOS/ PHOTOS)

Σύμφωνα με τις πλέον πρόσφατες πληροφορίες η Τουρκία έχει απολέσει περί τα 10-15 Leopard-2A4 και Μ-60T Sabre στην περιοχή πλησίον της πόλης Al-Bab. Οι πληροφορίες αυτές επιβεβαιώθηκαν από τη γερμανική εφημερίδα Die Welt επικαλούμενη πηγές της κατασκευάστριας εταιρίας KMW. Υπενθυμίζουμε ότι η Τουρκία έχει παραλάβει από τα γερμανικά αποθέματα συνολικά 354 Leopard-2A4 σε δύο διαδοχικές παρτίδες (298 και 56 αντίστοιχα), τα οποία αναβαθμίστηκαν μερικώς από την τουρκική ASELSAN το 2005, χωρίς όμως πρόβλεψη για ενίσχυση της θωράκισης τους με επιπλέον θωράκιση τύπου ERA (Explosive Reactive Armor) για παράδειγμα. Η χρήση των Leopard-2A4 στη Συρία ανέδειξε τις σοβαρές αδυναμίες τους: Τα συγκεκριμένα άρματα μάχης σχεδιάστηκαν για συμβατικές τεθωρακισμένες επιχειρήσεις επί ανοικτού πεδίου και εναντίων εχθρικών αρμάτων μάχης, όχι για ένα μη γραμμικό και ασύμμετρο σε διάταξη πεδίο μάχης, το οποίο εξελίσσεται διαρκώς εντός αστικών περιοχών.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα Leopard-2A4 είναι «άχρηστα». Αυτό σημαίνει ότι ένα άρμα μάχης, το οποίο αναπτύχθηκε το 1985 δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις επιχειρησιακές απαιτήσεις του πεδίου μάχης του 2017! Τότε, το 1985, η έμφαση είχε δοθεί στην ενίσχυση του μπροστινού τόξου του άρματος, με επιπλέον θωράκιση. Ωστόσο οι μαχητές του ISIS φαίνεται ότι κατείχαν το «μυστικό». Γνώριζαν καλά! Ότι τα πλήγματα έπρεπε να γίνουν στα πλευρά ή στο πίσω μέρος του πύργου μάχης, δηλαδή στα ευάλωτα σημεία του Leopard-2A4. Αυτή η γνώση-πληροφορία, σε συνδυασμό με τη χρήση του ικανότατου αντιαρματικού συστήματος Kornet-E και την εμπειρία-πειθαρχία των χειριστών, επέφερα τα πλήγματα. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι χρειάζεται χαλύβδινη ψυχραιμία και πειθαρχεία για να αντιμετωπίσει ένα άρμα μάχης, και μάλιστα από την κοντινή απόσταση που προσβλήθηκαν τα τουρκικά Leopard-2A4. Δεν είναι απλή υπόθεση!

Ένα άλλο δίδαγμα από το πάθημα της Τουρκίας στη Συρία είναι η απειρία του Τουρκικού Στρατού και η εμφανείς έλλειψη ενός ολοκληρωμένου επιχειρησιακού δόγματος χρήσης τεθωρακισμένων δυνάμεων εντός κατοικημένων περιοχών. Η καρατόμηση πολλών έμπειρων στελεχών των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, μετά το πρόσφατο πραξικόπημα έχει πλήξει την εμπειρία των Τούρκων σε σημαντικό βαθμό. Από υπάρχουν σοβαρές καταγγελίες, από δημοσιογράφους της Τουρκίας, ότι η τακτική χρήση των αρμάτων μάχης είναι παιδαριώδης. Για παράδειγμα, ορισμένα M-60T Sabra χτυπήθηκαν ενώ βρίσκονταν ακίνητα σε ανοικτό πεδίο, χωρίς να έχουν λάβει κανένα μέτρο κάλυψης!

ΠΑΡΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΩΣ ΤΟ ΑΡΜΑ ΜΑΧΗΣ LEOPARD 2A4 ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΠΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΑΛΑΙΟ ΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΦΟΝΙΚΟ.

Ένα ακόμα σφάλμα τακτικής που διέπραξαν και συνεχίζουν να διαπράττουν οι Τούρκοι στη Συρία είναι η έλλειψη επαρκούς αεροπορικής κάλυψης και χρήσης δυνάμεων πεζικού. Οι αεροπορικές επιδρομές στη Συρία γίνονται επιλεκτικά και με τη χρήση μαχητικών αεροσκαφών, όχι επιθετικών ελικοπτέρων από τον φόβο απωλειών. Από την άλλη, επίσης λόγω του φόβου απωλειών, η συμμετοχή του πεζικού είναι περιορισμένος. Τον ρόλο αυτό έχουν αναλάβει συριακές δυνάμεις, φίλα προσκείμενες στην Τουρκία, οι οποίες δεν είναι επαρκώς εκπαιδευμένες, με αποτέλεσμα, πολλές φορές, τα τουρκικά άρματα να είναι αναγκασμένα να μάχονται μόνα τους!

ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΑ VS. ΑΝΤΙΑΡΜΑΤΙΚΑ: ΑΕΝΑΟΣ ΚΥΚΛΟΣ!

Στο σημερινό πεδίο μάχης οι αρχές που καθορίζουν τον βαθμό επιβιωσιμότητας ενός άρματος μάχης είναι ο μη εντοπισμός του, η μη προσβολή του και η μη διείσδυση της πολεμικής κεφαλής στο εσωτερικό. Προκειμένου να αντιμετωπισθεί η παρουσία προηγμένων συστημάτων ανίχνευσης πολλά νέα τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης ενσωματώνουν χαρακτηριστικά όπως χαμηλή σιλουέτα, πύργο μικρότερων διαστάσεων, λιγότερο θορυβώδεις ερπύστριες, βαφή μείωσης του υπέρυθρου ίχνους κ.ά.

Ωστόσο οι απειλές κατά των τεθωρακισμένων προέρχονται από πολλαπλές πηγές (εχθρικό άρμα μάχης, επιθετικό ελικόπτερο, UAV κ.ά.). Αυτό, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη νέων και ικανότερων αντιαρματικών βλημάτων έχουν καταστήσει την προστασία των τεθωρακισμένων δύσκολη υπόθεση. Μια λύση είναι η ενίσχυση της θωράκισης, αλλά η επιπλέον θωράκιση αυξάνει το βάρος, άρα επηρεάζει την ευκινησία, διότι η επιπλέον θωράκιση, χωρίς την ανάλογη αύξηση της ισχύος του κινητήρα, επιφέρει μείωση της τελικής ταχύτητας, ενώ επηρεάζει και τη λειτουργία του συστήματος πέδησης, δηλαδή την σταθερότητα του οχήματος.

Από την άλλη, οι κατασκευαστές αντιαρματικών συστημάτων, έχοντας ως στόχο την εξουδετέρωση των θωρακίσεων τύπου ERA, σχεδίασαν και ανέπτυξαν βλήματα με διπλή πολεμική κεφαλή (η αρχική κεφαλή απενεργοποιεί την θωράκιση ERA και η δεύτερη πραγματοποιεί την διείσδυση), αλλά και βλήματα κάθετης προσβολής (top attack). Αυτές οι εξελίξεις στην αντιαρματική τεχνολογία οδήγησαν στην ανάπτυξη νέων συστημάτων αυτοπροστασίας. Σε πρώτη φάση υιοθετήθηκε η λύση της εγκατάστασης συστήματος προειδοποίησης επερχόμενου βλήματος με στόχο την έγκαιρη εμπλοκή της απειλής με τον κύριο οπλισμό ή τη δημιουργία προπετάσματος καπνού και την ταχεία αποχώρηση από την περιοχή. Εξέλιξη των συστημάτων αυτών είναι τα ενεργητικά συστήματα αυτοπροστασίας.

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΚΑΝΕ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΛΑΘΗ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΙΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΖΙΚΟΥ.

 Παρά την εξέλιξη της τεχνολογία αντιαρματικής προστασία πάντα υπάρχει η πιθανότητα ένα βλήμα να διεισδύσει στο εσωτερικό της καμπίνας. Στην περίπτωση αυτή το τεθωρακισμένο έχει να αντιμετωπίσει έκρηξη και φωτιά. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980 το σύνολο σχεδόν των τεθωρακισμένων διέθεταν σύστημα ανίχνευσης και καταστολής πυρκαγιάς για το διαμέρισμα του κινητήρα. Σήμερα όλα τα σύγχρονα τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης διαθέτουν ολοκληρωμένα συστήματα ανίχνευσης και καταστολής έκρηξης και πυρκαγιάς εγκαταστημένα στην κύρια καμπίνα.

Ο όρος άμεση προστασία αναφέρεται στην επιβίωση του άρματος αφού αυτό έχει δεχθεί προσβολή, ενώ ο όρος έμμεση προστασία αναφέρεται στην αποφυγή της προσβολής. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η ισχύς πυρός και η ευκινησία ήταν οι κύριοι παράγοντες μέτρησης της αποτελεσματικότητας του άρματος. Ο όρος προστασία ήταν ισοδύναμος με την ισχύ της θωράκιση και, αντίστοιχα, η θωράκιση ήταν ισοδύναμη με το πάχος του χάλυβα. Σπονδυλωτή θωράκιση δεν υπήρχε και η αυξανόμενη απειλή έπρεπε να αντιμετωπισθεί με επιπλέον χάλυβα, το βάρος του οποίου περιόριζε την ευκινησία. Για τα σύγχρονα άρματα μάχης σημαντικό ρόλο παίζει η αποφυγή του εντοπισμού και η αποφυγή του πλήγματος. Τα άμεσα πλήγματα που δέχεται ένα τεθωρακισμένο όχημα ή ένα άρμα μάχης διακρίνονται στα καταστροφικά, στα πλήγματα τα οποία ακινητοποιούν το άρμα και στα πλήγματα που έχουν ως αποτέλεσμα την αδυναμία του άρματος να εκτελέσει βολή.

Για την πλήρη καταστροφή ενός τεθωρακισμένου είναι απαραίτητο μετά την πλήρη διάτρηση να υπάρξει παραμένουσα ενέργεια. Έχει υπολογισθεί ότι, για βλήματα κινητικής ενέργειας, απαιτείται, μετά τη διάτρηση, παραμένουσα ενέργεια ίση με 25mm θωράκισης για την πρόκληση απωλειών στο πλήρωμα και 25mm θωράκισης για την πρόκληση της έκρηξης των πυρομαχικών. Για βλήματα χημικής ενέργειας, απαιτείται παραμένουσα ενέργεια ίση με 150-200mm θωράκισης.

Σήμερα δεν υπάρχει άρμα μάχης, το οποίο να προσφέρει 100% προστασία. Ιδιαίτερα για τα άρματα μάχης, η κύρια αιτία καταστροφής τους είναι η έκρηξη των πυρομαχικών. Στα σύγχρονα πυρομαχικά αρμάτων μάχης χρησιμοποιούνται κάλυκες, οι οποίοι είναι λιγότερο επικίνδυνοι από τους μεταλλικούς. Αλλά, εκτός από τα πυρομαχικά και η ανάφλεξη των καυσίμων οδηγεί στην καταστροφή του άρματος. Όμως, η ύπαρξη συστήματος ανίχνευσης και καταστολής πυρκαγιάς και η επιπλέον θωράκιση των ντεπόζιτων μειώνουν, αλλά δεν εξαλείφουν, τον κίνδυνο.

Η προστασία ενός τεθωρακισμένου θα πρέπει να αρχίζει με τη διαδικασία παρεμπόδισης της αναγνώρισης του από τον εχθρό, αφού στόχος που δεν έχει αποκαλυφθεί δεν μπορεί να προσβληθεί. Οι δυνατότητες των σύγχρονων μέσων αναγνώρισης (ραντάρ, συστήματα θερμικής παρατήρησης) καθιστούν τα μέσα φυσικής παραλλαγής μη αποτελεσματικά. Για την παροχή αποτελεσματικής προστασίας από τη θερμική αναγνώριση, με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα, είναι απαραίτητο η θερμοκρασία των πηγών θερμότητας του τεθωρακισμένου να μειωθεί μέχρι του σημείου ώστε η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του και του περιβάλλοντος να είναι μικρότερη των 10οC, το φαινόμενο της αποθήκευσης ηλιακής ενέργειας άρα και της αποθήκευσης θερμότητας πρέπει να εξαλειφθεί και, τέλος, το παθητικό ίχνος θα πρέπει να προσαρμοσθεί στο περιβάλλον.

Πίνακες των τουρκικών απωλειών στη Συρία σε άρματα μάχης και τροχαίο υλικό.

ΠΗΓΗ

https://www.thinknews.gr/defence/antiarmatiki-amyna-pathima-tis-tourkias-sti-syria-videos-photos/

Το αινιγματικό «κουτί» του πολέμου στη Συρία αποκαλύπτεται

Το ενεργό σύστημα αυτοπροστασίας Sarab 1 ,2 & 3

Άρθρο του Ali Khelefah από το Within Syria blog

Το έτος 2012 οι ένοπλες ομάδες στη Συρία άρχισαν να χρησιμοποιούν προηγμένους αντι-αρματικούς πυραύλους όπως οι 9M113 Konkurs και 9K115-2 Metis-M που είχαν κλαπεί από τις αποθήκες του Συριακού Στρατού. Ο περιορισμένος αριθμός αυτών των Α/Τ βλημάτων δεν προκάλεσε σημαντικά προβλήματα στις επιχειρήσεις του Συριακού Στρατού τότε καθώς οι μικρές απώλειες που προκάλεσαν τα βλήματα αυτά ήταν αμελητέες.

Η κατάσταση, ωστόσο, άλλαξε βαθμιαία όταν οι αντικαθεστωτικοί εξοπλίστηκαν από τους υποστηρικτές τους (ΗΠΑ, Τουρκία και Αραβικά κράτη) με περισσότερα κατευθυνόμενα αντιαρματικά. Σε αυτά περιλαμβάνονταν βλήματα: 9M113 Konkurs, HJ-8 (Red Arrow) και BGM-71 TOW. Η παράδοση των αντιαρματικών αυτών έγινε σε μεγάλους αριθμούς και ήταν αρκετή για να αλλάξει τις ισορροπίες στο πεδίο της μάχης, με μεγαλύτερη συνέπεια την απόσυρση του Συριακού στρατού από την πόλη Ιντλέμπ, νοτιοδυτικά του Χαλεπίου, το 2015, όταν εξαιτίας της μαζικής χρήσης αντιαρματικών πυραύλων ο συριακός στρατός απώλεσε 40 άρματα μάχης.

Μετά την απώλεια της Ιντλέμπ, η Συριακή Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών μελέτησε τα διδάγματα των μαχών και κατέληξε με μία αναλυτική αναφορά που παρέδωσε στο Ανώτατο Συριακό Επιτελείο με την πρόταση πως η απειλή των κατευθυνόμενων αντιαρματικών βλημάτων πρέπει να αντιμετωπιστεί και να εξαλειφθεί.

To Ανώτατο Συριακό Επιτελείο αντιμετώπισε την κατάσταση συζητώντας όλες τις διαθέσιμες επιλογές, όπως την απόκτηση σύγχρονων αρμάτων και συστημάτων προστασίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία και χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Την ίδια περίπου περίοδο, το Συριακό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (SSRC) προσέφερε μια εναλλακτική λύση, μια συσκευή παρεμβολών ενάντια σε όλα τα κατευθυνόμενα αντιαρματικά βλήματα SACLOS (Semi-Αutomatic Command to Line Of Sight) που ήταν σε χρήση μέχρι τις αρχές του 2012.

To Ανώτατο Συριακό Επιτελείο επέλεξε να στηρίξει τη λύση που προσέφερε το Κέντρο Επιστημονικών Μελετών για πολλούς λόγους: λόγους οικονομικούς, το χρόνο που θα χρειαζόταν να φτάσουν νέα τεθωρακισμένα στο μέτωπο και το γεγονός ότι κάθε εγχώρια ανάπτυξη θα σήμαινε μικρότερη εξάρτηση από ότι ξένες επιλογές. Έτσι, τo Ανώτατο Συριακό Επιτελείο έδωσε εντολή σε όλες τις υπηρεσίες πληροφοριών της Συρίας να παράσχουν κάθε απαιτούμενη πληροφορία και κάθε δυνατή βοήθεια στο SSRC.

Το πρώτο βήμα προς μία πιο συγκεκριμένη και αποτελεσματική λύση ήταν να κατανοήσει καλύτερα το SSRC τί απειλές αντιμετώπιζαν ακριβώς τα άρματα μάχης στην πρώτη γραμμή, όπως το BGM-71 TOW. Η πρώτη επαφή με αυτό το όπλο έγινε το 1973 στον πόλεμο κατά του Ισραήλ, κατόπιν το 1984 στον Λίβανο και τέλος στη μορφή του ιρανικού αντιγράφου του, τον πύραυλο «Toophan«, τον οποίο προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε ο συριακός στρατός σε περιορισμένη κλίμακα. Ωστόσο, το SSRC έπρεπε να αποκτήσει ποσότητες των τελευταίων δειγμάτων του BGM-71 TOW, που χρησιμοποιούνταν τώρα από τις ένοπλες ομάδες στη Συρία.

Ο πρώτος BGM-71 TOW που έπεσε στα χέρια του συριακού στρατού ήταν το 2014 σε μια συνδυασμένη επιχείρηση με τη Χεσμπολά, στη διάρκεια της οποίας συλλέγησαν τρεις πύραυλοι κι ένας εκτοξευτής. Την ίδια στιγμή, η Συριακές Υπηρεσίες Πληροφοριών ήταν σε θέση να παρέξουν έναν αριθμό διαφορετικών εκδόσεων του πυραύλου με διάφορες μεθόδους απόκτησης: η πιο απλή μέθοδος ήταν να αγοράσουν τους πυραύλους απευθείας από τους αντιπολιτευόμενους μαχητές μέσω της Συριακής Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Αυτή αγόρασε 18 πυραύλους και τρείς εκτοξευτές από έναν σχηματισμό του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) στη Νότια Συρία. Ένας πράκτορας πληροφοριών ενός σχηματισμού της Συριακής Αεροπορίας (SyAAF – Syrian Arab Air Force) που δρούσε μεταξύ της τρομοκρατικής οργάνωσης Ahrar Al Sham κατόρθωσε να κλέψει δύο πυραύλους και δύο εκτοξευτές από την οργάνωση Squr Al Ghab στην Ιντλέμπ. Η Υπηρεσία Πληροφοριών της Συριακής Αεροπορίας (SyAAF) είχε παρεισφρύσει στην ηγεσία μιας ομάδας στη Νότια Συρία –ομάδες φυλάρχων του FSA – ο διοικητής της οποίας παρείχε άλλους δύο πυραύλους κι έναν εκτοξευτή. Όλα αυτά συνέβησαν την ίδια περίπου περίοδο που οι Ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις ενεργούσαν στη Συρία στα τέλη του 2015.

Αφού το SSRC προμηθεύτηκε όσα χρειαζόταν, μπόρεσε να εκκινήσει το τελευταίο στάδιο πραγματικών δοκιμών του συστήματος που είχε κατασκευάσει. Ο τρόπος λειτουργίας του συστήματος ήταν πολύ απλός. Το νέο σύστημα ενεργοποιείται και μιμείται το υπέρθρο σήμα καθοδήγησης (IR) που προβάλλεται όπισθεν του πυραύλου παρέχοντας ψευδείς πληροφορίες στοχοποίησης στη μονάδα εκτόξευσης SACLOS του αντιαρματικού εκτοξευτή και έτσι ο ίδιος ο εκτοξευτής δίνει ψεύτικες πληροφορίες στον πύραυλο με αποτέλεσμα το κατευθυνόμενο βλήμα να χάνει τον στόχο του.

Το πρώτο δείγμα πρωτοτύπου του «Αντικατοπτρισμού» (Sarab στα αραβικά) τοποθετήθηκε σε ένα άρμα μάχης T-62 –το προτιμώμενο άρμα για δοκιμές κάθε είδους από το SSRC– για χρήση στην πρώτη γραμμή και δόθηκε προτεραιότητα χρηματοδότησης συνυφασμένη με την ανάγκη να κατασκευαστεί το σύστημα σε μεγάλες ποσότητες και να μπορεί να τοποθετείται σε πολλούς διαφορετικούς τύπους οχημάτων. Το αρχικό πρωτότυπο είχε αρκετά χονδροκομμένη εμφάνιση ενώ προβλεπόταν να αναβαθμιστεί μελλοντικά στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου πακέτου προστασίας.

Η πρώτη δοκιμή στο πεδίο της μάχης έγινε στην περιοχή του Khanaser στα νότια της επαρχίας του Χαλεπίου, όπου το σύστημα σημείωσε τις πρώτες του επιτυχίες έναντι κατευθυνομένων αντιαρματικών βλημάτων 9M113 Konkurs που εκτόξευσε το Ισλαμικό Κράτος. Το άρμα αναπτύχθηκε κατόπιν στην περιοχή της Λαττάκειας για περαιτέρω δοκιμές πεδίου και σε εκείνη την περιοχή αντιμετώπισε τον πρώτο του BGM-71 TOW, τα συστήματα κατεύθυνσης του οποίου παραπλάνησε με επιτυχία. Με βάση τα συμπεράσματα που βγήκαν από αυτές τις δύο αναπτύξεις στο πεδίο της μάχης το σύστημα υιοθετήθηκε από το Συριακό Υπουργείο Άμυνας άμεσα και το SSRC εκκίνησε την μαζική παραγωγή του αρχικού πρωτοτύπου και ξεκίνησε ταυτόχρονα να εργάζεται για την αναβάθμιση του συστήματος.

Η πρώτη έκδοση του Sarab-1 παρουσίασε πάνω από 80% επιτυχία εναντίον κάθε αντιαρματικού πυραύλου με καθοδήγηση SACLOS. Το σύστημα χρησιμοποιεί είτε κλασσικούς καταυγαστήρες IR ή LED ανάλογα με το μοντέλο παραγωγής. Μπορεί να λειτουργήσει για 6 ώρες συνεχόμενα και να τοποθετηθεί σε οχήματα κάθε τύπου καθώς και σε στατικά σημεία και σταθμούς αμύνης.

Τα αποτελέσματα του συστήματος Sarab-1 φάνηκαν στα μέτωπα συγκρούσεων της περιοχής νοτιοδυτικά του Χαλεπίου, όπου ο SAA παρουσίασε σημαντικά μικρότερες απώλειες τεθωρακισμένων κάνοντας τους αντικαθεστωτικούς να χρησιμοποιούν τους πυραύλους BGM-71 TOW σε άλλους μη-θωρακισμένους στόχους, όπως κτίρια και οδοφράγματα (τα οποία δεν είχαν συστήματα Sarab-1) σε μια προσπάθεια να παρουσιάσουν πλήγματα στις συριακές δυνάμεις αφού οι απόπειρες κατά τεθωρακισμένων αποτύγχαναν.

Παρά την μεγάλη επιτυχία του πρωτοτύπου Sarab-1 στο πεδίο της μάχης, υπήρχαν κάποια ελαττώματα όπως η μεγάλη κατανάλωση ενέργειας που είχε όταν ήταν συνδεδεμένο στο ηλεκτρικό σύστημα του οχήματος. Επιπλέον, η λειτουργία του μείωνε το χρόνο ζωής των μπαταριών του οχήματος-φορέα και δεν ήταν τόσο ανθεκτικό στις σκληρές κλιματικές συνθήκες όσο αναμενόταν.

Έτσι, προωθήθηκε η αντικατάστασή του από το νεώτερο και πιο ανθεκτικό μοντέλο που έγινε γνωστό ως Sarab-2. Το Sarab-2 χρησιμοποιούσε καταυγαστήρες νεώτερης τεχνολογίας και ήταν εφοδιασμένο με πολύ ισχυρότερες μπαταρίες πράγμα που αύξησε την επιχειρησιακή του λειτουργία στις 10 ώρες χωρίς επαναφόρτιση ενώ κατασκευάστηκε ένα θωρακισμένο κυτίο που το περιείχε έγινε πιο ανθεκτικό και παρείχε ολόπλευρη κάλυψη για καλύτερη προστασία.

Σε ό,τι αφορά στην απόδοσή του στο πεδίο της μάχης, το σύστημα απέδωσε εξαιρετικά στις επιχειρήσεις για την απελευθέρωση του Χαλεπίου το 2016, αφού οι αντικαθετωτικοί όπου εκτόξευσαν πυραύλους BGM-71 TOW το έκαναν σχεδόν αποκλειστικά για να πλήξουν συγκεντρώσεις πεζικού και οχυρές θέσεις καθώς οι επιτυχίες τους εναντίον τεθωρακισμένων του συριακού στρατού με χρήση κατευθυνομένων αντιαρματικών ήταν ελάχιστες με λιγοστά άρματα μάχης ή τεθωρακισμένα οχήματα να δέχονται ζημιές από τη δράση τους.

Αφού το Συριακό Κέντρο Επιστημονικών Μελετών επέλυσε όλα τα σχεδιαστικά προβλήματα που προήλθαν από το Sarab-1 με τη μορφή του Sarab-2, επικέντρωσε τις προσπάθειές του στην ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος παθητικής προστασίας ή παθητικών αντιμέτρων αντί να παραμείνει σε έναν απλό παρεμβολέα. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν την τελευταία μορφή του συστήματος Sarab-3 επί ενός άρματος T-62 που όπως αναφέρθηκε ήδη είναι το όχημα επιλογής για αναβαθμίσεις και μετατροπές.

Οι εικόνες αποκαλύπτουν νέα ανοίγματα για φακούς που μπορεί να είναι διαφορετικοί τύποι καταυγαστήρων ή αισθητήρες φωτισμού LASER για επερχόμενα αντιαρματικά βλήματα. Επιπλέον, το νέο Sarab-3 παρέχει περιμετρική κάλυψη 360 μοιρών σε αντίθεση με τα παλιότερα μοντέλα που κάλυπταν ένα τόξο μόλις 180 περίπου μοιρών.

Άσχετα από το τί πιστεύουν οι ειδικοί για αυτά τα συστήματα, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως οι βαριές απώλειες του Συριακού στρατού (SAA) σε ελαφρά και βαρέα τεθωρακισμένα έχουν μειωθεί θεαματικά από της υιοθέτησης αυτών των συστημάτων σε υπηρεσία.

*Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο κανάλι “Syrian Military Capabilities” για τις πληροφορίες που με κίνδυνο μοιράστηκε με τον κόσμο και για την ομάδα “The Resistance” για την επιμέλεια της αναφοράς.

** Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 2017 στο blog “Within Syria” το οποίο και ευχαριστούμε για την ευκαιρία αναμετάδοσης των πληροφοριών. Κατόπιν επικοινωνίας μας μαζί τους μας ενημέρωσαν για τον αρθρογράφο Ali Khelefah, αναλυτή και σχολιαστή του πολέμου στη Συρία, τις τακτικές και τα όπλα των εμπολέμων για το within-syria.blogspot.

Πηγή: http://within-syria.blogspot.de/2017/02/sarab-1-2-aps.html

http://www.proelasi.org/2017/07/09/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84/

Το άρμα μάχης T-14 Armata θα εισέλθει σε υπηρεσία με τον Ρωσικό Στρατό το 2020

 Δούκας Γαϊτατζής

 

 

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο των Ρωσικών Χερσαίων Δυνάμεων, τα νέας γενιάς άρματα μάχης T-14 θα αναπτυχθούν στον Ρωσικό Στρατό απο το 2020.

Η εφημερίδα Ισβέστια επικαλέστηκε τον εκπρόσωπο τύπου της κεντρικής διοίκησης των Ρωσικών Χερσαίων Δυνάμεων να αναφέρει ότι το 2020 τα άρματα μάχης T-14 Armata θα αρχίσουν να εισέρχονται σε υπηρεσία με τις Ρωσικές Χερσαίες Δυνάμεις.

Ο εκπρόσωπος είπε ότι το θρυλικό 1º Σύνταγμά Φρουρών Τεθωρακισμένων της Μεραρχίας Ταμαν θα είναι ένα από τις πρώτες στρατιωτικές μονάδες που θα παραλάβει τα άρματα μάχης Armata μετά την ολοκλήρωση των κρατικών δοκιμών του T-14.

Επί του παρόντος, το Σύνταγμα, το οποίο ιδρύθηκε το 1941 και συμμετείχε σε αρκετές μεγάλες μάχες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, είναι εξοπλισμένο με τα άρματα μάχης Τ-72Β3.

Προβολή εικόνας στο Twitter

 Ακολουθήστε

Zlatko Percinic @ZlatkoPercinic

1st Guards Tank Regiment of Tamanskaya Division (Western MD) will be the first to receive the T-14 #Armata after 2020. #Russia#RussianArmy

10:34 π.μ. - 12 May 2017

 
•  2323 Retweet
 
•  3232 "μου αρέσει"

Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο επανεξοπλισμός του διακεκριμένου Συντάγματος με τα άρματα μάχης T-14 δεν τονίζει μόνο την συνέχεια των παραδόσεων, αλλά επίσης θα ωθήσει τους στρατιώτες να αρχίσουν να χρησιμοποιούν εξελιγμένα στρατιωτικά υλικά.

Ο βετεράνος των Ρωσικών Τεθωρακισμένων Σεργκέι Σουβόροφ δηλωσε σε συνέντευξη με την Ισβέστια ότι“το 1º Σύνταγμα Φρουρών Τεθωρακισμένων ήταν πάντα το σύμβολό και κύρια πηγή στελέχωσης των ρωσικών τεθωρακισμένων σχηματισμών”, και ότι “ήταν πάντα τιμή να υπηρετείς εκεί”.

“Όσο αφορά το προσωπικό του Συντάγματος, θα θεωρήσουν τον επανεξοπλισμό της μονάδας τους με τα άρματα μάχης Armata ως κάτι που έγινε προς τιμήν των κατορθωμάτων του Συντάγματος. Και αυτό θα κάνει τους στρατιώτες να υπερηφανεύονται το γεγονός ότι συνεχίζουν τις παραδόσεις των ηρωικών προκατόχων τους”, είπε ο Σουβόροφ.

Το άρμα μάχης Armata διαθέτει εξελιγμένα όπλα, τηλεχειριζόμενο οπλικό σταθμό και εξωτερική θωράκιση που εκρηγνύεται κατά τη πρόσκρουση για να αποτρέψει τα βλήματα να φτάσουν στο πλήρωμα, μέσα στο σκάφος.

Το εσωτερικό του άρματος διαθέτει έναν θάλαμο που διατηρεί το πλήρωμα απομονωμένο από τα πυρομαχικά και τα καύσιμα, ο οποίος μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης του πληρώματος στην περίπτωση που το άρμα χτυπηθεί.

Ενα ψηφιακό σύστημα ελέγχου διευθύνει την κίνηση του άρματος, εντοπίζει στόχους και ενεργοποιεί τα αμυντικά συστήματα του, αποδεσμεύοντας το πλήρωμα από τις αποστολές ρουτίνας ώστε να μπορεί να επικεντρωθεί στις κρίσιμες λειτουργίες μάχης.

Επί του παρόντος, το άρμα μάχης διαθέτει το βασικό πυροβόλο των 125 χιλιοστών, αλλά, οι σχεδιαστές είπαν, ότι στο μέλλον μπορεί εύκολα να εφοδιαστεί με ένα πολύ πιο ισχυρό πυροβόλο των 152 χιλιοστών.

Απόδοση/Μετάδοση από το SputnikNews.Com για την Προέλαση.

ΠΗΓΗ

http://www.proelasi.org/2017/05/14/%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CF%81%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7%CF%82-t-14-armata-%CE%B8%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B8%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AF/